Τι πρέπει να κάνει ο Γ. Α. Παπανδρέου

Posted: 17 Οκτωβρίου 2007 by admin in Παπανδρέου, Πολιτική
Ετικέτες: , , , ,

Είναι σίγουρο ότι κανένα κόμμα δεν μπορεί να περάσει το ποτάμι χωρίς να βραχεί. Ούτε και το Πασοκ φυσικά, πολύ περισσότερο δε γιατί δεν έκανε τίποτα από το 1996 μετά την απώλεια του Α. Παπανδρέου παρά αρκέστηκε να οδηγήση στην ηγεσία τον Κ. Σημίτη ο οποίος διατήρησε το Πασοκ στην εξουσία.

Ο κ. Σημίτης ήταν ένας άνθρωπος που με συνέπεια και συνέχεια για αρκετά χρόνια υπονόμευε τον Α. Παπανδρέου και όσα εκείνος αντιπροσώπευε. Δεν ασχολήθηκε με το κόμμα παρά μόνο πως θα βρει τους τρόπους για να παραμείνει στην εξουσία. Η επιλογή αυτή όμως είχε σαν αποτέλεσμα το Πασοκ να δεχτεί ένα κόστος.

Το Πασοκ δέχτηκε τις νέες ιδέες του Κ. Σημίτη χωρίς να αντιδράσει, ουσιαστικά ο Κ. Σημίτης πέτυχε να το μεταβάλει ιδεολογικά και οργανωτικά μετακινώντας τις θέσεις του Πασοκ πιο κοντά στις δικές του. Το 2004 ο Κ. Σημίτης κατάλαβε ότι το παιχνίδι το έχει χαμένο και αποφάσισε να παραχωρήσει το κόμμα στον Γιώργο Α. Παπανδρέου. Παρέδιδε όμως κάτι διαφορετικό από αυτό που είχε παραλάβει και ο Γ. Α. Παπανδρέου το γνώριζε πολύ καλά αυτό.

Ο Γ. Α. Παπανδρέου παρέλαβε το κόμμα γνωρίζοντας τι έπρεπε να κάνει αλλά αποφάσισε να προχωρήσει στην διαδικασία των “βελούδινων αλλαγών” που όμως αυτή η διαδικασία ουσιαστικά ήταν η συγκάλυψη του προβλήματος και της πραγματικότητας. Τελικά μέσα στο Πασοκ υπήρχαν δύο Πασοκ και μεταξύ των στελεχών υπήρχαν πολιτικές αλλά και ψυχικές διαφορές. Η εξουσία που λειτουργούσε σαν συγκολλητική ουσία είχε χαθεί και μαζί χάθηκαν και οι λόγοι να δέχονται οι μεν τους δε.

Ο Γ. Α. Παπανδρέου δεν μπορούσε να κάνει πολλά πράγματα, έβλεπε ότι η θεραπεία περνούσε μέσα από μέτρα τα οποία δεν ήταν έτοιμος να πάρει η δεν ένιωθε καλά με αυτή την επιλογή. Μετά της 16 Σεπτεμβρίου τα ανέφερε και τα αναφέρει σε κάθε συνέντευξη που δίνει. Η ανακοίνωση της υποψηφιότητας του Ε. Βενιζέλου με τον τρόπο που έγινε ξύπνησε τα αντανακλαστικά του Γ. Α. Παπανδρέου απέναντι στον Κ. Σημίτη και αποφάσισε να μιλήσει και να αντιπαρατεθεί με το ιδεολογικό πλαίσιο που αυτό εκφράζει.

Παράλληλα η αντιπαράθεση κινείται και κατά του Σημιτικού μπλοκ που σήμερα εκφράζεται από τον Ε. Βενιζέλο -χωρίς ίσως να το θέλει και ο ίδιος- ελπίζοντας ότι θα ανακτήσει τον έλεγχο στο κόμμα και μέσω του Ε. Βενιζέλο την εξουσία.

Ο Γ. Α. Παπανδρέου πρέπει να πάει μέχρι τέλους όποιο και αν είναι αυτό. Κάνει ουσιαστικά αυτό που έπρεπε να είχε κάνει το 2004 τότε που κανείς δεν μπορούσε να τον ενοχοποιήσει για την ήττα.

Σήμερα παίζει η παραπλανητική επιχειρηματολογία και μάλιστα πετυχημένα ότι ο Γ. Α. Παπανδρέου χρεώνεται τις δύο ήττες απέναντι στον κόσμο του Πασοκ και αυτό γιατί ο κόσμος το έχει συνδέσει με την εξουσία και δεν ανέχεται να χάνει.

Ο πρόεδρος του Πασοκ Γ. Α. Παπανδρέου και όσοι τον στηρίζουν πρέπει να πουν όλη την αλήθεια στον κόσμο, να πούνε πόσα θυσίασε το Πασοκ το 1996 για να παραμείνει στην εξουσία. Να επαναπροσδιορίσει την επικοινωνία με τον κόσμο.

Να πει ότι δεν μπορεί να έχουμε και τον σκύλο χορτάτο και την πίτα ολόκληρη.
Έχει αρχίσει το παιχνίδι της αλήθειας, το οποίο πρέπει να συνεχιστεί και να τελειώσει όποιο και αν είναι το κόστος.

Σχόλια
  1. Ο/Η papaioannou λέει:

    Η παραφυλολογια για δυο ηττες ειναι οντως παραπλανητικ. Οι ητες ειναι προφανος 4…

    Υπονομευτής.

  2. Ο/Η Stefanos N. Papanotas λέει:

    @ papaıoannou

    Η πολιτική βουλιμία του ΒΒ είναι παροιμιώδης. Σαν οδοστρωτήρας μέσω τον ΜΜΕ χωρίς πολιτικό λόγο το μόνο που κάνει είναι να υπονομεύει τον ΓΑΠ. Και ο τρόπος που λειτουργεί ουσιαστικά είναι να ρίχνει νερό στον μύλο του ΓΑΠ. Ο ΒΒ χωρίς ομάδα πήγε να υποθηκεύσει την ομάδα του Σημίτη. Αυτό που κατάφερε ήτανε να βάλει τον κόσμο του Πασοκ απέναντί του.
    Αυτό που θα έπρεπε να κάνει ο ΒΒ είναι να πείσει, αν μπορεί, τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ ότι αυτός είναι ικανότερος πολιτικός ηγέτης του κόμματος από τον Γιώργο Παπανδρέου, όχι να το παίζει εκπρόσωπος των… «ταπεινών και καταφρονεμένων»! Η πολιτική είναι απούσα από τον ΒΒ ακόμα τουλάχιστον αυτό που παραμένει είναι η πολιτική ΒΟΥΛΙΜΙΑ.

    Υ.Γ. σε παρακαλώ Γιάννη στο έχω αναφέρει και σε άλλο ποστ μην βάζεις λινκ με τα άρθρα σου είσαι αρκετά γνωστός για να προσπαθείς να γίνεις περισσότερο μέσα από το δικό μου μπλογκ. Τα έχουμε διαβάσει αρκετές φορές μην επαναλαμβάνεσαι δείχνει μια πρεμούρα αυτό, όπως και ότι δεν έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτό σου για αυτά που γράφεις και ψάχνεις την επιβεβαίωση.

    Σε ευχαριστώ.

  3. Ο/Η papaioannou λέει:

    Ελάτε τώρα ο ΓΑΠ παραμένει το ίδιο θόλος και κάθε δημόσια εμφάνιση το αποδεικνύει. Απορώ γιατί πάει στο Μega. Είναι που είναι… (βαλτέ ότι θέλετε εδώ)
    …θα τον παραχώσουν και στο τέλος θα πει και ευχαριστώ…ενω δεν θα έχει καταλάβει τίποτα απο όλα όσα έχουν γίνει.

    Αν θέλουν αυτοί που το στηρίζουν να νικήσει καλύτερα να τον κρύβουν και από ότι βλέπω αυτό κάνουν.

    Μόνο 4 εμφανίσεις σε ανοικτό χώρο και μετρημένες συνεντεύξεις σε δημοσιογράφους που τον «πάνε»
    .
    Εν τω μεταξύ μετά τον Τσοβόλα τον Αρσένη και ο Μειμαρακης υπέρ του Παπανδρέου. Ενώ κατά τόπους τοπικές της ΝΔ συνεδριάζουν και εκδίδουν ψηφίσματα υπέρ του Παπανδρέου.

    Είναι ενδιαφέρον όμως η τοποθέτηση σας ότι «Ο ΒΒ χωρίς ομάδα πήγε να υποθηκεύσει την ομάδα του Σημίτη» ενώ μέχρι εχθές μιλούσατε για συνομωσία. Αν μη τι άλλο δείχνει πρόοδο.

    Αλλά όπως και να έχει δεν θα βγάλουμε το ΓΑΠ πρόεδρο επειδή τον λυπηθήκαμε που του την «έπεσε» ο Βαγγέλης.

    Ξαφνιάζομαι όμως που μου απαντήσατε τόσο άμεσα. Πίστευα ότι θα έχετε πάει στο Σπόρτιγκ με τα πούλμαν που έφυγαν το πρωί από την Λάρισα και είμαι σίγουρος ότι κάπου σας είδα στην τηλεόραση.
    Αστειεύομαι προφανώς.

    Τέλος είναι πάγια η συνήθεια μου να υπογράφω τα κείμενα μου με το post της ημέρας και σας παρακαλώ να μου επιτρέψετε να το συνεχίσω.

    Καθώς το χιούμορ είναι μέσο διαχείρισης των συνεπειών αυτής της διαδικασιας που μοιάζει ολοένα περισσότερο με μάχη, και είναι ένα μέσο λυτρωτικό και βοηθητικό για την ενότητα και την επόμενη μέρα…. Επανέρχομαι και σας προτείνω να κάνετε κλικ στο

  4. Ο/Η Παντελής Μήτσιου λέει:

    Ο Δρακουμέλ της Ελληνικής Πολιτικής Σκηνής, ο Μητσοτάκης, είχε πει κάποτε μια μεγάλη κουβέντα: «ποιος θα το θυμάται σε 10 χρόνια;». ΜΕΓΑΛΗ ΑΛΗΘΕΙΑ. Έχουμε «κοντή μνήμη (τι αμερικανιά!). Έχουμε μια τάση να στρογγυλεύουμε τις γωνίες σε μνήμες που πάνε πίσω περισσότερο από 10 χρόνια. Αυτό το λέμε και «νηφάλια ανάγνωση της ιστορίας και των γεγονότων». Τρομάρα μας.

    Φίλε και σύντροφε Στέφανε, το ΠΑΣΟΚ στην περίοδο Ανδρέα Παπανδρέου εμπεριείχε τον σπόρο της σημερινής του κατάντιας. Η εσωκομματική δημοκρατία δεν λειτούργησε όσο ο αρχηγός και ιδρυτής ήταν «εδώ». Βέβαια η πολιτική του οξυδέρκεια και η καταλυτική του παρουσία τον έσωσε πολλές φορές από τα χειρότερα. Αυτόν και το ΠΑΣΟΚ. Μην τρελαθούμε όμως. Πρακτικές σαν το «Τσοβόλα, δώστα όλα» δεν συνιστούν «επαφή με το λαό». Γιατί λαός χωρίς πολιτεία είναι νούλα. Ας πούμε την αλήθεια λοιπόν. Φτάνει πια με τις αγιοποιήσεις και τις δαιμονοποιήσεις. Η πολιτική, η αριστερά, η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη ούτε από ιερά και όσια, ούτε από ευαγγέλια.

    Ναι, το ΠΑΣΟΚ εμπεριείχε τον σπόρο γιατί ήταν κόμμα αρχηγικό. Γιατί μπροστά σε κάθε συζήτηση έβγαινε πάντα ένας Κατσιφάρας ο οποίος υπενθύμιζε σε όλους ότι ο Παπανδρέου δεν ήταν μόνο ο πρόεδρος αλλά στην ουσία ο «ιδιοκτήτης» του κόμματος. ΑΛΗΘΕΙΕΣ, Στέφανε. Πονάνε, αλλά είναι μικρές, πικρές αλήθειες. Σπίτι του ήταν, σε όποιον ήθελε άνοιγε την πόρτα σε όποιον δεν ήθελε του έδειχνε την πόρτα. Είπαμε όμως. Ο άνθρωπος ήταν «γάτα». Του «έβγαινε». Τραβούσε από 3 κι έβγαζε 28 μ’ ένα χαρτί. Όχι πάντα, αλλά συχνά – πυκνά. Και δεν ήταν η «επικοινωνία» με το λαό στα ύστερα Παπανδρεϊκά χρόνια που κράτησε ψηλά το ΠΑΣΟΚ. Ήταν η ανάγκη του λαού να έχει ένα στήριγμα, ένα αποκούμπι. Είχαμε ΑΝΑΓΚΗ για να κρατηθούμε μιαν ΑΛΗΘΕΙΑ έστω και κατασκευασμένη. Είχαμε ανάγκη μιαν ΕΛΠΙΔΑ, έστω και ψεύτικη. Το ένστικτο, Στέφανε, της επιβίωσης.

    Κάποιο άλλοι, την ίδια εποχή, επιβίωναν διαφορετικά. Όχι με ελπίδες αλλά με κρατικούς μισθούς. Αλλά τούτοι δεν ελπίζουν, Στέφανε. Τούτοι τρώνε και περιτριγυρίζουν την εξουσία σαν τις μύγες τα σκατά.

    Άλλη μεγάλη κουβέντα: Υπονόμευση. Μακάρι να βγω ψεύτης αλλά δεν φαντάζεσαι πόσες φωνές θα φιμωθούν με το πρόσχημα της υπονόμευσης. Η πολιτική Στέφανε δεν γίνεται με εγκυκλίους και με αναφορές σε άρθρα καταστατικών. Τα κόμματα δεν είναι δημόσιες υπηρεσίες. Οι αναφορές σε άρθρα καταστατικού για την αιτιολόγηση πολιτικών χαρακτηρισμών είναι επικίνδυνη.

    Είναι υπονόμευση η έκφραση αντίθετης άποψης; Μην τραβάμε απ’ τα μαλλιά γεγονότα για να δημιουργήσουμε εντυπώσεις. Μην ξετυλίγουμε γαϊτανάκια υπονόμευσης: οι εκσυγχρονιστές υπονόμευσαν τους προεδρικούς που είχαν υπονομεύσει τους εκσυγχρονιστές που είχαν υπονομεύσει τον πρόεδρο που είχε υπονομεύσει τον χώρο που ….. δεν έχει τέλος η κορδέλα και δεν θα βρούμε πάτο στο βαρέλι.

    Υ.Γ. Μην ανησυχείς για το μικρό μέγεθος του σχολίου μου. Θα ακολουθήσει κι άλλο

  5. Ο/Η Παντελής Μήτσιου λέει:

    Δεν υπάρχει ένα ΠΑΣΟΚ, με την έννοια που το θέτεις, Στέφανε. Ούτε καν δύο. Είναι πολλά. Δεν έχουμε όλοι ούτε τις ίδιες καταβολές, ούτε την ίδια «ψυχή» ούτε τα ίδια οράματα. Που σημαίνει ότι διαφωνούμε και στα θεμέλια (αν είναι γερά, αν χρησιμοποιήθηκαν καλά υλικά, αν φταίει ο εργολάβος, ο μπετατζής, ο επιβλέπων ή ο ιδιοκτήτης) αλλά και στο πανωσήκωμα . Αυτό είναι το ζητούμενο όμως; Η επίτευξη ενιαίας άποψης; Το ξεκαθάρισμα; Η ιδεολογική καθαρότητα; Αν εννοείς αυτό, και ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ αν εννοεί αυτό ο πρόεδρος, είναι ΛΑΘΟΣ. Αν εννοεί την εξάλειψη λάθος πρακτικών, ναι να συμφωνήσω. Αν εννοεί την απομάκρυνση αποδεδειγμένα διεφθαρμένων, ναι να συμφωνήσω. Αν στην προσπάθεια εξάλειψης πρακτικών απαιτηθεί η αποστράτευση προσώπων – φορέων πρακτικών, ναι, να συμφωνήσω. Αν όμως θεωρεί ο ΓΑΠ ότι ξεκαθαρίζει την πολιτική και το κόμμα απομακρύνοντας όλους όσους έχουν διαφορετική άποψη από αυτόν, ε, ας το κρατήσει το γιαπί. Θα πάω να βρω άλλο οικόπεδο να χτίσω ή θα πάω σε διαμερισματάκι γωνιακό, ευάερο και ευήλιο. Δεν τον παντρεύτηκα τον ΓΑΠ.

    Αν κάποιοι θεωρούν ότι θα αντικαταστήσουν το σάλιο ως συγκολλητική ουσία της παράταξης, στη θέση της εξουσίας, κάνουν λάθος. Ούτε με το φτύσιμο ούτε με το γλείψιμο κολλάνε τα ΠΑΣΟΚ αναμεταξύ τους.

    Τι θα πρέπει να κάνει ο ΓΑΠ; Θα έλεγα να πάει σπίτι του. Άλλα είναι άκαιρο. Τι θα πρέπει να κάνουμε εμείς; Να συζητήσουμε. Με χρονοδιάγραμμα, με πλαίσιο, με αποτελεσματικότητα. ΤΩΡΑ. Κι έπειτα να βγούμε στον κόσμο. Αν και όσοι μπορούμε. Και να μιλήσουμε με την ψυχή μας. ΟΛΟΙ. ΜΑΖΙ. Μπορούμε;

    Είναι φανερό ότι στην ψυχή μας έχει επέλθει η διάσπαση. Κάποιοι την επιδιώκουν με κάθε τρόπο. Κι ας ωρύεται ο ΓΑΠ περί του αντιθέτου. Τελικά, θα το συνδέσει το όνομά του με την διάσπαση. Κρίμα.

    Υ.Γ. 2 Λέω, σε λίγο, να ρίξω κι ένα πανωσέντονο…

  6. Αυτό το αδικαιολόγητο μένος κατά της 8ετίας Σημίτη, Στέφανε, αυτή η ατεκμηρίωτη σύνδεση της «Σημιτικής» περιόδου με τα δεινά του τόπου και του χώρου ποιόν και σε τι εξυπηρετεί σήμερα; Μη μου πεις την ιστορική αλήθεια γιατί θα σου απαντήσω «του κώλου τα εννιάημερα». Ποιο κόστος καλείται να αναλάβει ο ΓΑΠ; Και γιατί; Για την επιβίωση του χώρου ή τον καϋμό της μάνας του; Και ποιους επιλέγει σήμερα ως συμμάχους του; Τους Μαρξιστές Αυριανιστές όπως αυτοσυστήθηκε περήφανος υποστηρικτής του ΓΑΠ σε τηλεοπτική εκπομπή; Γιατί θα πρέπει ΑΥΤΟΙ να εκπροσωπούν το νέο ΠΑΣΟΚ (αν είναι δυνατόν!) και όχι οι λεγόμενοι εκσυγχρονιστές; Από πότε οι μεγαλοεργατοπατέρες συνδικαλιστές που έχουν συνδέσει το όνομά τους με τον ενταφιασμό του συνδικαλιστικού κινήματος έγιναν «φρουροί» της ανανέωσης και της επανίδρυσης; Μα, θα τρελαθούμε ομαδικά; Σας φταίει ο Παπαδόπουλος κι ο Νασιώκας και δεν σας φταίει ο Παπουτσής κι ο Τσοβόλας; Σας φταίει το χαμόγελο του Παπαντωνίου και όχι αυτό του Τζιώτη;
    Οι επιλογές του – όχι για βελούδινη αλλαγή αλλά για μεταφορά της εμπειρίας της Μυκόνου και της Βουλιαγμένης στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας φταίει. Οι επιλογές του.
    Γιατί ρε Στέφανε βγαίνει και αυτός και ο Νίκος (άλλο πάλι τούτο) και μιλούν για σταυρό του μαρτυρίου και για θαμπό δαχτυλίδι; ΑΣ ΜΗΝ ΤΟ ΕΠΑΙΡΝΕ. Το αποδέχτηκε, ας υποστεί ΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΘΑΡΡΟΣ τις συνέπειες της επιλογής του και όχι να γυρίζει από κανάλι σε κανάλι να κουβαλάει τον πόνο του. Μήπως δεν ήταν αυτός που – μήνες πριν την πράξη διαδοχής – τα κανόνιζε με τον κινέζο? Γράφοντας στα παλιά τους τα παπούτσια και οι δύο την εσωκομματική δημοκρατία; Και, τελικά, μήπως η καινοτόμα διαδικασία του δημοψηφίσματος επελέγη ακριβώς για να σκεπαστεί η αντιδημοκρατική πράξη διαδοχής;
    Να υπενθυμίσω ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΦΟΡΑ ότι δεν είμαι με κανέναν τους. Ούτε με τον Σκανδαλίδη είμαι. Όχι τουλάχιστον έτσι. Έχω εξηγήσει γιατί θα τον στηρίξω.
    Ένα πράγμα εύχομαι από βάθους ψυχής: Να υπάρξει δεύτερος γύρος. Έτσι ώστε ΚΑΝΕΙΣ να μη νοιώθει ιδιοκτήτης…

  7. Ο/Η stefan λέει:

    Παντελή
    δεν σε κυνηγάω από πίσω… απλά συναντιόμαστε συχνά τις τελευταίες μέρες στην «virtual»πλατεία.
    Σήμερα ομολογώ ότι με εκπλήσσεις θετικά. Είσαι ποταμός πραγματικά! Ψάχνω να βρω κάπου να διαφωνήσω. Δεν το κάνω επίτηδες , αλλά είναι εκπληκτικό σε ένα τόσο μεγάλο κείμενο να μη βρίσκω 5 λέξεις να διαφωνήσω (εκτός ίσως από την τελευταία παράγραφο που δεν είναι όμως άποψη , είναι γεγονότα που δεν είναι ακριβώς έτσι όπως τα περιγράφεις).
    Δείχνεις με τον πιο παραστατικό τρόπο το πως σκέφτεται σήμερα ο μέσος πασόκος , αλλά και πολίτης γενικότερα. Και μάλιστα όχι τώρα , αλλά πως σκέφτεται από την ήττα του 2004 και μετά.
    Ξέρεις κάτι Παντελή? Είναι ωραίο αυτό που κάνεις. Τα είπες και ξαλάφρωσες! Τώρα μπορείς να σκεφτείς πιο νηφάλια για την επόμενη μέρα. Γιατί αυτό πρέπει να κάνουμε όλοι μας τώρα.
    Η δική μου εμπειρία λέει τα εξής. Πριν 3χρόνια ταξίδευα σε όλη τη χώρα και έτρωγα στη μούρη (με γαιδουρινή υπομονή) την αγανάκτηση του κόσμου. Πίστευα (και πιστεύαμε) ότι η εκτόνωση του θυμού θα καθαρίσει τα μυαλά , ώστε να σκεφτούν το μέλλον. Αυτό σε πολλές περιπτώσεις πέτυχε. Σε άλλες όχι.
    Δυστυχώς κάποιοι άλλοι σύντροφοι μας θεώρησαν χρήσιμο να σταματήσουν τέτοιες διαδικασίες . Κάποιο μάλιστα είχαν και την ευθύνη για συμμετοχικές διαδικασίες και τις έθαψαν. Και σήμερα είναι (δικαίωμα τους ) υποψήφιοι… «δεν είναι ώρα για γκρίνια , τώρα να πάρουμε τις επόμενες εκλογές» . Βουρ για την εξουσια. Οι πολίτες όμως , που τους υποτιμήσαμε , μας γύρισαν την πλάτη. Και καλα μας έκαναν.
    Για να μην μακρηγορώ έτσι φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Και σήμερα εσύ , όπως και πολλοί άλλοι νοιώθουν πάλι την ανάγκη να εκτονωθούν . Και έχουν και μαζεμένα κι άλλα 3,5 χρόνια αγανάκτησης. Τους απωθούν κάποιες ξεπερασμένες πρακτικές , τους απωθούν φαντασματα , ίντριγκες , όψιμοι υποστηρικτές.
    Καλά κάνεις Παντελή ! Πέστα ! Δεν πρόκειται κανείς να σου πει ότι έχεις άδικο! Πρώτος εγώ !
    Σκέψου όμως και τη διέξοδο. την επόμενη μέρα. Δες τα δεδομένα. Σκέψου πριν από όλα ότι πρέπει να είμαστε δυναμικά παρόντες στις 12/11. Οι επιλογές είναι συγκεκριμένες. Η τελική επιλογή πρέπει εξόχως πολιτική.
    Για μένα η επιλογή είναι ξεκάθαρη, όχι σήμερα , από την πρώτη μέρα. Σήμερα κάποιος έγραψε στο blog μου ότι » αν όλοι οι πασόκοι σκέφτονταν , σαν και μένα , το πασοκ θα ήταν κυβέρνηση με τρελά ποσοστά» . Εγω λέω τωρα σε σένα , ότι αν όλοι οι πασόκοι εκφραζόντουσαν σήμερα όπως εσύ (άσχετα αν διαφωνούμε ή συμφωνούμε) , τότε υπάρχει ελπίδα για την επόμενη μέρα.
    Θα επιθυμούσα πολύ την επόμενη μέρα να είμαστε στο ίδιο μετερίζι και απο την ίδια αφετηρία Παντελή . Και μετά το σημερινό σου σχόλιο , πιστεύω πως θα είμαστε. Νάσαι καλά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s