Μετά τις εκλογές στις 16 Σεπτεμβρίου και την εκλογική ήττα του Πασοκ, το πολιτικό σκηνικό άλλαξε στην Ελλάδα καθώς έφερε στο προσκήνιο την κρίση που αντιμετωπίζει το Κίνημα εδώ και αρκετά χρόνια. Φτάσαμε σήμερα να φοβόμαστε για το ενδεχόμενο διάσπασης πράγμα που αρκετά στελέχη το αναφέρουν αν και τα περισσότερα το απεύχονται είναι όμως και μερικοί που το καλοβλέπουν σαν ενδεχόμενο.
Η δήλωση Τζουμάκα έκανε λόγο για “πολιτικό σχέδιο συγκεκριμένων συμφερόντων” και τόνισε πως “το παρασιτικό κεφάλαιο και επιχειρηματίες θέλουν να ελέγξουν την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ”. Επίσης ο Τζουμάκας έκανε λόγο “εγκάθετους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ σε διατεταγμένη υπηρεσία”, καθώς και “για ενδοδεξιά σύγκρουση μεταξύ της δεξιάς Κυβέρνησης Καραμανλή και της δεξιάς πτέρυγας του ΠΑΣΟΚ, αν επικρατήσει στη μάχη για την ηγεσία του Κινήματος ο Βενιζέλος”. Παρόμοιες δηλώσεις κάνανε και ο Γιάννης Καψής και ο Δημήτρης Τσοβόλας, ενώ η Άννα Διαμαντοπούλου με δηλώσεις της φοβάται για την ενότητα του Πασοκ.
Τα δεδομένα που δημιουργούνται και αξίζουν να τα προσέξουμε είναι ότι όποιος και να είναι ο νικητής στις 11 Νοεμβρίου θα υπάρχουν αρκετά προβλήματα που πρέπει να ξεπεραστούν. Σε περίπτωση που επικρατήσει ο ΒΒ δεν θα ελέγχει τη κομματική βάση του Κινήματος ενώ ο ΓΑΠ θα έχει πρόβλημα με την κοινωνία στο σύνολό της πράγμα που ο ΓΑΠ πρέπει να το δει εμπεριστατωμένα. Αρκετά χρόνια τώρα βλέπουμε διάφορα στελέχη του Κινήματος να διατηρούν σχέσεις με “εξωθεσμικά κέντρα” κατάφεραν όμως να συμβιώνουν λόγο της συγκολλητικής ουσίας που λέγετε εξουσία και που σήμερα δεν υπάρχει παρά σαν μελλοντική προσδοκία.
Βλέπουμε σήμερα ότι η πολιτική έχει υποταχθεί στα συμφέροντα των εκδοτικών κέντρων έχοντας χάσει κάθε έννοια αυτονομίας, είναι δεδομένο ότι αυτά τα “εξωθεσμικά κέντρα” επιδιώκουν αδύναμα κόμματα, αδύναμους αρχηγούς και ελεγχόμενα στελέχη ώστε να μπορούν να κάνουν το παιχνίδι τους ανάλογα με τα συμφέροντά τους. Αυτό πρέπει να το γνωρίζουν οι ηγεσίες τον κομμάτων και φαίνεται ότι ο ΓΑΠ κινείτε προς αυτή την κατεύθυνση πρέπει να σταματήσουμε να μιλάμε για δικομματισμό στην Ελλάδα και να μπούνε και τα άλλα κόμματα (Συριζα) στο παιχνίδι της εξουσίας. Να σταματήσουν να μιλούν για την ανάγκη των ισχυρών κομμάτων και ισχυρών πλειοψηφιών και αυτονομίας της πολιτικής.
Είναι χαρακτηριστικό πως ο ΓΑΠ στην ομιλία του στο Εθνικό Συμβούλιο του Κινήματος επεσήμανε πως το νέο ΠΑΣΟΚ “πρέπει να είναι απελευθερωμένο από τα δεσμά που κρατούν την πολιτική δέσμια της οικονομίας και το πολιτικό σύστημα δέσμιο της διαπλοκής και της κοινωνίας του τηλεοπτικού θεάματος”. Το ΠΑΣΟΚ, τόνισε, “θα παραμείνει ανεξάρτητο από επιρροές και παρεμβάσεις των μεγάλων συμφερόντων και των εξωθεσμικών κέντρων [...]. Η αυτονομία της πολιτικής είναι προϋπόθεση για την υπέρβαση της κρίσης στο Κίνημα [...]. Οι επιχειρηματίες δεν μπορούν να ιδιοποιούνται το κράτος και να ποδηγετούν την πολιτική. Τα ΜΜΕ δεν μπορούν να λειτουργούν χωρίς στέρεες νομικές προβλέψεις. Το ΠΑΣΟΚ προωθεί καθαρές σχέσεις με το κράτος, αλλά και τη ριζική αλλαγή του πολιτικού συστήματος συμπεριλαμβανομένου του εκλογικού νόμου, ο οποίος αφήνει πολλά περιθώρια για τη χειραγώγηση της πολιτικής και των πολιτικών από το μαύρο χρήμα και τη μιντιοκρατία”.
Στη σημερινή συγκυρία, το ΠΑΣΟΚ δοκιμάζεται σοβαρά και ως προς την ενότητά του και ως προς την πολιτική του στρατηγική, μια στρατηγική η οποία, όπως όλα δείχνουν, αν επανεκλεγεί ο Γ. Α. Παπανδρέου, μπορεί να απαλλαγεί από βαρίδια του παρελθόντος ενώ και η Νέα Δημοκρατία έχει περιέλθει σε οριακό σημείο, αφού η αυτοδυναμία της είναι ισχνή.
Και αν πολλοί θα υποστηρίξουν, πως ο Κ. Καραμανλής προτιμά απέναντί του να έχει τον Γ. Α. Παπανδρέου – ίσως γιατί τον θεωρεί “εύκολο αντίπαλο”- δεν θα πρέπει να ξεφύγει της προσοχής μας το ότι απεύχεται μια διάσπαση στο ΠΑΣΟΚ, γιατί, όπως παραδέχονται στελέχη της κυβερνητικής παρατάξεως, μπορεί να υπάρξει ντόμινο στο πολιτικό σκηνικό με δεδομένο το συσχετισμό δυνάμεων μέσα στα δύο μεγάλα κόμματα.
“Αν διασπασθεί το ΠΑΣΟΚ θα διασπασθεί και η ΝΔ”, τόνισε προ ημερών με απόλυτο ρεαλισμό ο Δημήτρης Τσοβόλας.
Και δεν είναι τυχαίο πως η Γενική Γραμματέας του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα επεσήμανε πως “μετεκλογικά ξέσπασε η υποβόσκουσα κρίση στο ΠΑΣΟΚ, μια κρίση που, έτσι και αλλιώς, ανεξάρτητα του πώς θα διευθετηθεί, θα ασκήσει επίδραση στη ΝΔ, στο ΣΥΡΙΖΑ και στο ΛΑΟΣ”.
Δεν είναι, συνεπώς, τυχαίο πως ο Κώστας Καραμανλής κινείται με στόχο να δυναμώσει τη ΝΔ – δια της αποδομήσεως του ΛΑΟΣ του Γ. Καρατζαφέρη – ενώ προωθεί νέο εκλογικό νόμο που θα δίνει μπόνους στο πρώτο κόμμα 50 έδρες, ένα μπόνους, όμως, που δεν προβλέπεται να δίδεται στον νικητή των εκλογών, ΑΝ αυτός θα είναι συνασπισμός ή σύμπραξη κομμάτων.
Από μια πρώτη ανάγνωση προκύπτει πως η σημερινή κυβέρνηση ανησυχεί από μια ενδεχόμενη (αν και αδύνατη αυτήν την ώρα, με το υφιστάμενο πολιτικά ΠΑΣΟΚ) μελλοντική συνεργασία του ΠΑΣΟΚ με το ΣΥΡΙΖΑ και συνεπώς θέλει να αποτρέψει μία ενδεχόμενη ισχυρή Κεντροαριστερή πλειοψηφία.
Όμως, αν από μια ενδεχόμενη διάσπαση του ΠΑΣΟΚ προκύψει ένα ακόμη κόμμα, κατά δήλωσή του Κεντροαριστερό, αλλά επί της ουσίας του Κεντροδεξιό, τότε για τη ΝΔ ελλοχεύει ο κίνδυνος να απολέσει δυνάμεις προς αυτό, οπότε ανακατεύεται, η πολιτική τράπουλα και δεν θα μπορούν να ελεγχθούν οι διεργασίες, οι συσχετισμοί δυνάμεων και οι εξελίξεις, έτσι, οι οποίες πολιτικές ηγεμονίες σε χώρους και πόλους θα «πάνε περίπατο».
4 comments
Comments feed for this article
15 Οκτωβρίου 2007 στο 19:17
Στροφή στα αριστερά για του ΠΑΣΟΚ; at Μη Μιλάς
[...] Σχετικά: ΠΑΣΟΚ η κρίση και τα εξωθεσμικά κέντρα…!!! [...]
15 Οκτωβρίου 2007 στο 20:10
papaioannou
Η αποψη μου για την συνεντευξη στο επενδυτή:
Ο Γιώργος Παπανδρέου δηλώνει: Όσα δεν φτάνει η Αλεπού…
17 Οκτωβρίου 2007 στο 13:19
leo
THEATRICAL PRODUCTION ANNOUNCEMENT
Highly acclaimed as a ‘pioneer’, ‘innovator’ and ‘visionary’ in his field by critics the world over, theatrical director Leonidas Loizides continues his quest for excellence in his craft. His productions include works where great authors paraded successfully. This time, he has embarked on the great but demanding journey of setting up the theatrical staging of the play ‘The Bacchae’ based on the ancient tragedy by Euripides.
This particular version that Mr. Loizides is using is based on the translation and adaptation by Mrs Marika Thomadaki* (Professor and Dean in the University of Athens). This joint effort makes for a perfect marriage to the distinctive and masterly artistry he implements to all his work. In directing the play, his discerning eye turns the stagnant and the stilted into the untarnished and the modern. Thus, you are presented with a production, where simplicity reigns but its message is projected with unparalleled clarity to the audience.
Bowing with respect and awe to the talent of the ancient playwright, Mr. Loizides ventures into ‘uncharted, ground-breaking seas’ in directing this adaptation, being entirely certain of its success. This is an original, inventive idea, without precedent in the history of theatre. In ancient Greek Theatre, acting was reserved only for men who also played the parts of the women characters. This director’s idea, a WORLDWIDE FIRST, is to have all the roles, regardless of gender, played by WOMEN!!
Imagine this! The cast – all professional, experienced theatre performers-in the roles of Dionysus, Cadmus, Pentheus, Agave, the Chorus and others will be female, giving a whole new perspective to this theatrical performance! It will be further enhanced by the music drawn from the greek cultural foundations and the enchanting play of light and colour in the costumes and on stage, all bearing the personal touch and expert guidance of Mr. Loizides.
Euripides effortless travel through time and space can be seen clearly in ‘The Bacchae’. A quick glance at the events that have humanity in turmoil will reveal that the great conflict between rationalism and ‘religious’ instinct leading to a tragic outcome holds as true today as it did at 415 B.C. In this tragedy Euripides warns ‘man’ that taking a contemptuous stance against incomprehensible forces- nature, the environment, ‘god(s)’, the universe, to name but a few- is sheer folly with dire and irreversible consequences. A true picture of today’s world!
The true aim of the play is to open up its wings and fly around the world on a tour reaching various audiences everywhere which are eager to see a refreshingly new, contemporary production on a timeless theme.
Universities, colleges and all other educational institutions, very close to Mr. Loizides’ heart, will really benefit from this production. Those who stand to gain the most, though, are the students in the Arts and Classical Studies departments who should not be deprived of this wonderful opportunity. This performance will definitely become the ‘talk of the campus.’
However, this journey is one where fellow travellers are not only most welcome but absolutely essential to the success of the undertaking. The aim of this performance is to travel worldwide for intercultural purposes and to further bind the ties with Greece and the Greek community abroad. It is certain that this contemporary version of the tragedy will give a new insight to everyone who sees it, especially to students regardless of their field of studies.
This particular theatrical production of’ ‘The Bacchae ’can be adapted to be performed in English, Modern Greek and Ancient Greek as needed. Please, let us know of the dates when this event can be organized by you after the Christmas holidays and in the early part of 2008. We would be honoured to be your guests in your calendar of events!
We wish to thank you in advance and we ask you to become our sponsors in helping us with our operating costs which include air travel expenses, board and accommodation.
* Note
Mrs Marika Thomadaki is a Professor of Theater Semiotics and Dean at the Greek Universityand a prolific writer. A multi -talented personality, she also writes theatre reviews which are recognised for their deep insight and objectivity. The Bacchae” is her second play based on ancient tragedy and Leonidas Loizides is directing it as he did for her first one as well.
The play “Troades “ or ‘the Women of Troy’ was an unprecedented success as it presented with great clarity the anti-war stance of Euripides. What was the ‘innovation’ by the director this time? Two actresses, one French, one Greek, each using their mother tongue, based their performance on the women characters of the play focusing on that of Hecuba. They both received standing ovations for the excellence in their performance and for keeping intact the Euripidean rhythm of his ancient text in harmony with contemporary language.
The music which embraced the play was taken from the depths of Byzantine History and the Monasteries in Mount Athos! This demanding ‘feat’ was accomplished by Mr. Loizides who was highly complimented by the French press as seen in several newspapers.
The performance of the play took place in France at the Theatre de Cotignac in Cannes and was repeated in Paris at the Theatre de la Mediterranée during the International Theatre Conference, ‘Copeau l’eveilleur’.
Further information on the production and Mr. Leonidas Loizides’ works can be obtained from the following sources:
Contact
Name: Leonidas Loizides
Title : Theatre and Film Director
Address: 11 Kleovoulis St
Zografos, Athens
15773
Telephone : 0030 210 770 2240
Cell phone : 6945 608 103
e-mail(s) : despoinath@ath.forthnet.gr
info@roys.gr
Name: Cathy Argyriou
Title: Public Relations Manager
Address: 21 Vrioulon St.
Vironas, Athens
16232
Telephone : 0030 210 761 0131
Cell phone : 6944 833 747
E-mail(s): catarg@otenet.gr
Name: Chrysanthi Georgantidou
Title : Production Organiser
Address: 17 Afxentiou St
Kalamaki, Athens
17455
Telephone : 0030 324 2235
Cell phone: 6946 354 076
E-mail(s): chrysanthemum@ath.forthnet.gr
info@roys.gr
RESUME
Leonidas Loizides (born February 22, 1964) is a critically acclaimed theatre and film director, a Cypriot by birth.
He attended New York University, at Tisch School of the Arts, earning a degree in Film Directing. At the same time, his artistic quest led him to Sonia Moore’s School of acting, teaching and directing, getting immersed in Stanislavski’s earth-shaking theatre, film and acting techniques.
Upon finishing, he returned to Greece where he launched on an acting career, participating in productions with great actors, directors and producers. This became the fertile ground for his talent to spring forth and thus receive rave reviews and significant awards for a period of time. He cut his acting career short because the real passion in his life, directing theatre and films, became his ‘calling’. In this, he was highly encouraged by actors, directors, producers and critics with ‘heavy’ names in the Greek Theatre.
In Athens, he worked in famous theatres and staged a series of demanding plays which carried his personal touch, ranging from ancient tragedy to the contemporary scene. With his theatrical group he also gave performances to audiences in many cities in Cyprus, England, France and the USA.
Personal Profile
(compilation of reviews, interviews, commentaries)
Leonidas Loizides is identified by the title of ‘innovator director’ since the beginning of his career. While others find its weight a great burden, Mr. Loizides not only thrives on it but draws vast amounts of energy from there which are channelled with the same versatility and craftsmanship to each and every one of his projects.
One can recognise the personal ‘atmospheric’ touch in whatever he has directed, regardless of its location on the globe. For among his many assets is the fact that he is a ‘citizen of the world’ and quite able to transplant himself and concentrate on his work regardless of the venue or country.
A quick look at the reviews will reveal his globetrotting ability, Greece, Cyprus, England, France, the USA to name but a few! Language is not a barrier but a bridge. Always supporting the causes close to his heart, keeping in close touch with all Greeks and Cypriots the world over, always there when he is asked to assist in promoting intercultural relations in other countries. He has been an honorary guest at many of the festivals, anniversary and national celebrations of the Greek Communities abroad.
The message conveyed in each theatrical play reaches the hearts in an audience, his own unique ‘passport’ tearing through borders, pioneering with each challenge. Each play is carefully chosen, each adds another bead to the string of his successes.
PRODUCTIONS
Diary of a Madman*, by Nikolai Gogol (1992)
The Zoo Story, by Edward Albee(1993)
The Servant*, by Harold Pinter(1994-95)
Someone who’ll watch over me*, by Frank McGuinness,(1994)
Troades , “The Trojan Women Today*”, By Euripides, (1994-95)
Butterflies are free*, by Leonard Gershe(1995-96)
The Robbery*, by E. Ioannidou-Adamidou, (1995-96)
The Cherry Orchard*, by Anton Chekhov (1996)
Killer Joe*, by Tracy Letts(1996)
The Shoemaker’s Marvellous Wife, by Federico Garcia Lorka (1999)
The Bet, by Anton Checkhov (2000-2001)
Love Letters* , by A. R. Gurney (1995-96)
In Praise of Love, by Terence Rattigan (1997-98)
Maria’s Choice*, by Alexander Kakavas (1998-99)
The man who came from the Water, by D. Pistikos(1998)
Galateia*, by S. Vasileiadis (1998)
The Iron Master, by Georges Ohnet (1997-98)
The Holy Sermon*, by Andreas Koukidis (1999-2000)
The Different Shade of the Rainbow*, by John Sauter(1997)
Rooney’s Baby, by Tennessee Williams (2000)
Apokalypse* by Takis Antoniou (2000)
Execution*, by Tracy Letts (1998)
The Bear, by Anton Tcheckov (1999)
The Attempt*, by E. Ioannidou-Adamidou (2000)
Agnes of God, by John Pielmeier (2000)
Late Night Dialogues, by R. Ioannidaou-Stavrou (2001)
Before the Performance* (2006-07)
*The shows marked red have toured abroad (England, France, the USA and Cyprus)
Commentaries
The choice of plays is both impressive and long. Each has a story to tell that gives the spectator the ability to connect and tap on the emotions and energy within from the stage.
A short commentary from newspaper clippings and other media sources was chosen for the selected ones to give the reader a picture of the combination of brilliant qualities and versatility inherent in the director.
· “Diary of a Madman”, by Nikolai Gogol ( 1992),was a world premiere and a great hit when it opened because although written to be played as a monologue, Mr Loizides ‘innovated’ by dividing the role between two actors, using the psychoanalytical approach to reveal the split personality of the main character. They each speak alternatively describing events, until they reach a unison through a raving interchange. The audience bears witness to the multiple fights in the split personality of Popritchin between ‘reason’ and ‘insanity’.
· “Someone who’ll watch over me”, by Frank McGuinness (1994), staged and performed on the 20th anniversary of the Turkish invasion in Cyprus, was the play ‘landmark’ for the director. The actors make the performance so intense that it stays indelible in your mind, meaning that the director dived deep into the story, shedding light on every aspect using the perfect colours and sounds. It is a common enough story but coupled with the events in both Cyprus and the Mid-East, it takes a whole new meaning and gives it a volatile effect. There are no fights, the actors are chained but they bring forth such powerful descriptions of dark prison cells, missing relatives and loved ones in godforsaken places where people do unto others unspoken acts of violence….
· “The Robbery”, by E. Ioannidou-Adamidou (1995-96) Marvellous reviews followed this play ,written by a Cypriot writer, wherever it was performed. It travelled from Greece to Cyprus, to England, to France, to the US, in New York. The story focuses on the abject loneliness of an elderly left to himself and a young person who embarks on a life of crime. The two will meet and under the expert guidance of Mr. Loizides they will travel through feelings of depression, tenderness, nostalgia, violence and intense emotional stress. The play climaxes with the appearance of ‘love for our fellow man’ expertly revealed by the director but still keeping the balance of the play intact.
· “The Cherry Orchard”, by Anton Chekhov (1996) based on a theme so current in today’s world, the destruction of the environment and what is old and beautiful for the sake of economic development and manipulation. The director takes a never attempted before approach and places the time at the end of the 20th century, at the threshold of a new age. The Cherry Orchard is the Symbol of a Collapsing Democracy as seen by the western world taking the form of a parliamentary government. The people of the Cherry Orchard, the representatives, choose not to see that their system is dissolving and that a new order of things is coming in the face of Lopachin, the new economic and political power bent on destroying whatever ideology existed, establishing in their place the new decision maker, the Mass Media Communications.
· “Troades ”, “The Trojan Women Today”, By Euripides, (1994-95) is an adaptation by Mrs. Marika Thomadaki, Professor of Theater Semiotics at The Greek University. To quote her, ‘In my adapted version I have followed the logic of highlighting the female characters through which one feels the denunciation of war and everything it signifies for our contemporary societies carrying conflicts of all sorts’. For the director, Leonidas Loizides, ‘the Trojan Women are the women of all countries whose homeland has been taken over by force. Women with faces wounded by pain, many taken from their homes, others still waiting for the good news from their beloved, their husbands, children, brothers and friends who are missing…’
It was an unprecedented success as it presented with great clarity the anti-war stance of Euripides. What was the ‘innovation’ by the director this time? Two actresses, one French, one Greek, each using their mother tongue, based their performance on the women characters of the play focusing on that of Hecuba. They both received standing ovations for the excellence in their performance and for keeping intact the Euripidean rhythm of his ancient text in harmony with contemporary language.
The music which embraced the play was taken from the depths of Byzantine History and the Monasteries in Mount Athos in Greece! This demanding ‘feat’ was accomplished by Mr. Loizides who was highly complimented by the French media.
The performance of the play took place in France at the Theatre de Cotignac in Cannes in 1994 It was repeated in 1995 in Paris at the Theatre de la Mediterranée, whose director is Andre Neuton, during the International Theatre Conference, ‘Copeau l’eveilleur’.
Contact
Name: Leonidas Loizides
Title : Theatre and Film Director
Address: 11 Kleovoulis St
Zografos, Athens
15773
Telephone : 0030 210 770 2240
Cell phone : 6945 608 103
e-mail(s) : despoinath@ath.forthnet.gr
info@roys.gr
Name: Cathy Argyriou
Title: Public Relations Manager
Address: 21 Vrioulon St.
Vironas, Athens
16232
Telephone : 0030 210 761 0131
Cell phone : 6944 833 747
E-mail(s): catarg@otenet.gr
25 Ιανουαρίου 2009 στο 07:25
vakxes
Theaterkritik
23.01.2009
Am vergangenen Freitag führte uns der Regisseur Leonidas Loizidis im „Theaterhaus Stuttgart“ in die Geheimnisse und die Zeremonie der griechischen antiken Tragödie von Euripides, „Die Vakchen“, ein.
Die griechischen antiken Tragödien stellen ein an sich besonderes Genre von Theaterstücken dar, haben eine bestimmte Wortaussprache, erfordern besondere Fähigkeiten von den Schauspielern, die die jeweiligen Rollen interpretieren, und deren Helden sind Götter und Halbgötter, Könige und einfache Sterbliche. Die behandelten Themen haben in den meisten Fällen das Element der Überheblichkeit der Sterblichen und zumeist derer, die eine bestimmte Form von Macht innehaben, gemeinsam, die zur Beleidigung von religiösen Werten führt, der anschließend die Strafe der Götter folgt. Alle antiken Tragödien der bedeutenden griechischen Klassiker, die inzwischen weltweit bekannt sind und nach Aussagen von Historikern den Anfang der Theaterkunst darstellen, sind Lehrstücke, deren Ziel die Katharsis des Publikums am Ende des Stücks ist.
Nachdem ich entsprechende Aufführungen von deutschen und anderen ausländischen Ensembles besucht habe, ergriff ich die Gelegenheit, das Lehrstück der rätselhaften Tragödie von Euripides, aufgeführt von einem griechischen Ensemble, mit der Regie- und Schauspielumsetzung seiner Mitwirkenden zu besuchen.
Angefangen bei der Regie, muss ich zunächst Leonidas Loizidis, einem durch und durch talentierten Regisseur, wie er uns bewiesen hat, für den Ernst und die Schlichtheit gratulieren, mit der er sich mit diesem herausragenden Werk von Euripides als Regisseur auseinandergesetzt hat, ohne die persönliche Exposition von extremer Regieinnovation als Ausgangspunkt zu benutzen, die gegebenenfalls zur Zerstörung und Verfremdung der Sakralität des antiken Dramas geführt hätte. Er betonte hingegen gezielt die Religiösität und Mystagogie des betreffenden Werks und schaffte es, das Publikum durch die ergreifende Atmosphäre vom Anfang bis zum Finale der Aufführung in seinen Bann zu ziehen.
Seine Regieführung war ein Meisterwerk, innovativ, erfinderisch und wegweisend! Er zeigte die Sinnbedeutungen und Symbolismen der Dichtung von Euripides auf, indem er aus seiner klugen Vorgehensweise heraus deren Zeitlosigkeit demonstrierte. Auch hob er die Dynamik der Sprache hervor, indem er seine Schauspieler anwies, eine besondere Aussprache- und Ansprachetechnik anzuwenden, wodurch die Energie und die Spannung von der Bühne direkt in die Seele des Publikums transferiert wurden. Neben den vielen Regieelementen, die ich herausragend fand (das ausnahmslos weibliche Ensemble, die byzantinische Annährungsweise, der Abstand von den Rollen), möchte ich auf seine besonders innovative Betrachtungsweise eingehen, die gesamte Rolle des Dionysos singend vorzuführen. Es handelt sich um eine überaus geniale Annährungsweise, die dazu führte, dass der Gott Dionysos, obwohl er in weiten Teilen des Stücks einen Sterblichen mimte, gleichzeitig seine göttliche Eigenschaft und duale Natur zeigte.
Herausragend waren die Kostüme, die Frau Despina Volidi anfertigte, schlicht und dem antiken Charakter des Stücks gerecht werdend, sowie die Musik mit Elementen aus der byzantinischen Tradition, die von Frau Eleni Gaitatzi inspiriert und komponiert wurde, luftig, schlicht und mystagogisch waren die Choreografien von Frau Vivian Ioannou.
Der Tanz der Mänaden war koordiniert und dynamisch, die Rollen imposant und ergreifend, die Stimmen der Schauspielerinnen „göttlich“ und deren Interpretation ausgesprochen wertvoll.
Die Hauptrollen waren in jeder Hinsicht herausragend: Dionysos (Polytime Giota), Pentheus (Chrysanthi Georgantidou) und Agaue (Elene Angelaki), Kadmos (Marianna Oikonomidou), während auch der Monolog des Boten (Eutychia Papadopoulou) rührend war. Gratulation auch an Villy Pintza, Vivian Ioannou, Anna Saranti.
Catharina Breidecker
Dozentin